---

 

  هفتم آبان ، 29 اکتبر روز کورش بزرگ را گرامی بداریم

---

در شصتمين سالگرد تصويب اعلاميه جهانی حقوق بشر به پيشنهاد طرفداران حقوق بشر جهانی اکنون زمان آن رسيده که نه فقط دولت ها، بلکه هر فردی بر پای اعلاميه جهانی حقوق بشر امضا بگذارد ما مردمان جهان با امضای اين ميثاق های انسانی به تثبيت و جهانی شدن حقوق بشر کمک می کنيم

لطفا اگر مايليد اين پتی شن را امضا کنيد:

http://www.everyhumanhasrights.org/sign_up

چه امید عبثی بستم به مترسک

که بپاید جالیزم را!

من خودم باید برخیزم.

محمدرضا شفیعی کدکنی

نادرپور: بگذار تا که ناله ی زندانیان تو
چندان رسا شود که نگنجد به سینه ها !
 
31 دسامبر 2009
 
ای دوزخی سرشت! اگر ظلم آسمان
میراث سرزمین مرا بر تو عرضه داشت،
در زیر آفتاب دل افروز آن دیار
دست تو، غیر دانه ی نامردمی نکاشت
وقت است تا ز کِشته، ترا باخبر کنم.
*   *   *

زان پیشتر که پیک هلاک تو در رسد ،
ای ناستوده مرد!
زان پیشتر که خون پلیدت فرو چکد
بر سنگفرشِ سرد ،
بگذار تا سرود فنای تو سر کنم :
     *   *   *

در چشم من، تو باد سیاهی که ناگهان
چندین هزار برگ جوان را ربوده ای ،
یا روح ظلمتی که پس از مرگ آفتاب
چندین هزار دیده ی پر اشتیاق را
بر بامداد بسته و بر شب گشوده ای.
*   *   *

شبهای بی ستاره ، که چشمان مادران
بر گونه ، اشک ماتم فرزند رانده اند
در دیدگان سرد تو ، ای ناستوده مرد!
رحمت ندیده اند و ندامت نخوانده اند.
*   *   *

پیران مو سپید که بر تخته سنگ گور
نام جگر خراش عزیزان نوشته اند ؛
خون گریه می کنند که در رورگار تو
آن را دروده اند که هرگز نکِشته اند.
*   *   *

گر نقش شیر و صورت مهر مُنیر را
از رایتِ سه رنگ دلیران ربوده ای ،
یادش همیشه مایه ی جوش و خروش ماست
ور نام آن سخنور شهنامه گوی را
از لابلای دفتر و دیوان ربوده ای ،
تنها ، سروش اوست که در گوش هوش ماست.
*   *   *

بگذار تا که ناله ی زندانیان تو
چندان رسا شود که نگنجد به سینه ها ،
سیلاب اشک و خونِ کسان را روانه کن
تا بردَمد ز خاک ، گل سرخ کینه ها .
*   *   *

بگذار تا سپیده دم روز انتقام ،
وقتی که سر بر آوری ز خواب صبحگاه
پیر و جوان و خرد و کلان نعره برکشند
که ای دیو دل سیاه!
مرگت خجسته باد بر انبوه مرد و زن ،
نامت زدوده باد ز طومار سال و ماه ….

نادر نادرپور

بابک پرهام
(ب.اشراق)


بال و پر یافته

وراسوی شهر
رعنا نشسته بر بلوط ِ شکیبا
باز ِ برنا ،
می کشد جیغ از قامت سبز زیبا
باز ِ برنا،
بلندگاه اش درخت
آ وردگاه اش دشت ،
نورگاه ِ دورش، طلوع
دورگاه ِ نورش، غروب ،
گرم می شود بال اش
باز می شود جان اش
برنا ، شکیبا ، رعنا.
کلاغ ِ شهر ، دزد ولی بی چاره، همانا که بی خانه می سوزد
باز ِ خیس ، زیر باران، دشت به دشت چون مهمان ِ صبا می کوچد.
قار و قار ِ شهر سوخته ، جیغ ِ دشت طراوت یافته
حکمتی است ، اشراق
یک سوی، قلندروار، آشکار و دود می شود
و آن سوی، بال و پر یافته، محو و زلال می شود.


جمعه بیست و پنج دسامبر دوهزار و نه میلادی/ ال دورادوهیلز